شاهد رسالت

بسم الله الرحمن الرحيم

سخن از مردي است که مي‌گفت: «از من بپرسيد پيش از آنکه مرا از دست بدهيد که به راه‌هاي آسمان‌ها آشناترم تا راه‌هاي زمين». مردي که خود نيز در آسمان‌ها نام‌آشناتر است تا در زمين. زمان که دشمن نام‌ها است، نسبت به او روشي ديگر در پيش گرفته است. هر برگي که از کتاب تاريخ ورق مي‌خورد نام او  درخشان‌تر و دلنوازتر در صفحه جديد نقش مي‌بندد و انسان، خسته از نامردمي‌ها و نامرادي‌ها بيشتر به او احساس نياز مي‌کند. بين او و کتاب خدا چه شباهتي است که با گذر زمان نه تنها کهنه‌ نمي‌شود که تازه‌تر مي‌شود. چونان خورشيد که هرچه بخواهي بيشتر از رسيدن شعاع‌هايش به چشم مانع شوي، خيره‌کننده‌تر جلوه مي‌کند. فردا از آن او است؛

علي،

صداي عدالت انساني.

آيه

Qp255Raad43.jpg

وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَسْتَ مُرْسَلاً قُلْ كَفَى بِاللّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِندَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ (رعد/ ۴۳)

ترجمه
و كسانى كه كافر شدند مى‏گويند تو فرستاده نيستى بگو كافى است‏خدا و آن كس كه نزد او علم كتاب است ميان من و شما گواه باشد.

***   ****   ***

در اين آيه، قرآن کريم دو شاهد را براي رسالت پيامبر خدا ذکر مي‌کند و آن را براي صدق ادعاي رسالت حضرت کافي مي‌داند. اولين شاهد خداوند است که تجلّي اکمل شهادت الهي در نزول قرآن، به عنوان معجزه جاودانه بر آن حضرت است. البته خداوند معجزات و آيات بسيار ديگري را نيز با رسولش همراه و به وسيله آن‌ها رسالت او را گواهي کرده است.
   دومين شاهد رسالت کسي است که علم کتاب نزد اوست. اين آيه به علي بن ابي طالب اشاره دارد و نشان نقش تعيين کننده او در تصديق رسالت است. نقش علي مانند نقش آصف نسبت به رسالت سليمان است که بخشي از علم کتاب را داشت و توانست با اقدام خود رسالت و الهي بودن سليمان (ع) را براي ملکه سباء و همراهانش اثبات نمايد و مانند نقش هارون نسبت به حضرت موسي (ع) است که در تأييد رسالت آن حضرت نقش مؤثر داشت. اين اشاره به استمرار يک سنّت الهي دارد که بر اساس آن کسي غير از مدّعي رسالت با تخلّق به کامل‌ترين صفات انساني به جمع پيروان رسول مي‌پيوندد و رسالت او را تبليغ مي‌کند و در ايفاي وظايف رسالت به او کمک مي‌کند.
    امام صادق (علیه السلام) فرمود: «الّذي عنده علم الكتاب هو امير المؤمنين عليه السلام» (آن کسي که علم کتاب نزد اوست، امير مؤمنان عليه السلام است).

***   ****   ***

نکته جالب توجه در مورد آخرین پیامبر خدا آن است که آیات تصدیق کننده رسالت او، بر خلاف معجزات انبياء پيشين آيات نرم‌افزاري است. معجزات انبياء پيشين از جنس پيام و انديشه نبود از اين رو نيز معجزاتي تکرار شونده و مدام نبود. عصاي موسي آيتي بود براي همان موقعيت و براي موقعيت‌هاي ديگر فقط اخبار آن مي‌توانست کارساز باشد. اما معجزه واپسين رسول از جنس انديشه، کلام، و پيام است و معجزه و آيتي است براي هر لحظه و هر روز. گويا هر روز به امتداد حيات انساني و تکامل انديشه، احساس و عاطفه او اين اعجاز قوي‌تر از روز پيش تکرار مي‌شود. قرآن، کتابي است همچون ديگر کتاب‌ها. از الف، لام، ميم، و کاف، هاء، ياء، عين، صاد  و ديگر حروفي تشکيل شده است که در دسترس همگان است و لي به حق مدعي است که اگر جنيان و انسيان پشت به پشت هم دهند، نخواهند توانست مانندي براي آن بياورند.

   علي (ع)، ديگر معجزه پيامبر و بزرگ‌ترين آيت خدائي نيز انساني است مانند ديگر انسان‌ها. آنقدر خاک نشين است و همراه خاک‌نشينان که دوست به مدح و دشمن به طعن او را ابوترابخوانده اند. اما همين مرد خاک‌نشين و همراه‌خاک‌نشينان آن‌چنان غير قابل تکرار است که در باره او گفته شده است: «مادر روزگار از پديد آوردن مانند اويي عقيم است» و درست گفته اند.
   علي شاهد رسالت است، يعني اگر مردي چون علي در برابر کسي خاضع است و او را رسول خدا مي‌داند، پس او رسول خدا است. و فردا نيز سخن همين خواهد بود. علي سر فرود آورد و تصديق کرد، شما چرا؟

/ 1 نظر / 21 بازدید
سعيد

سلام قرآن تنها معجزه ای است که جاویدان مانده و هر روز که از عمر بشر می گذرد به بعد جدید تری از اعجاز قرآن می رسد